Van-Basten-Roze

18 mei 2015 Laurens Noortman

Een partijtje golf hoort een ontspannen bezigheid te zijn. De hartslag gaat omlaag, je duwt een karretje voort op kort gemaaid gras en het enthousiasme stijgt bij het zien van een overstekende haas.

Een partijtje golf hoort een ontspannen bezigheid te zijn. De hartslag gaat omlaag, je duwt een karretje voort op kort gemaaid gras en het enthousiasme stijgt bij het zien van een overstekende haas. De heersende rust en kalmte neemt bezit van je en laat dit enkele uren voortduren. Alleen oog voor een klein rottig balletje, meer niet.


Vandaag lag dit anders.


De flight van vier was om 13.00 uur nog niet compleet en op dat moment klonk de luchthoorn van de dienstdoende marshall. Afslaan dus. Afslaan zonder vierde man. Net op het moment dat het zijn beurt was, zag ik hem in de verte aan komen lopen. Het lopen werd een drafje en dit wisselde zich af. Een soort onopvallend haast maken. Ik vond het mooi dat hij later was, eigenlijk hoorde hij later te komen, moest hij later komen. Marco van Basten was de komende vier uur onderdeel van mijn spelletje, Marco van Basten. Ik vond het spannend. Het voorstelrondje, de eerste bal die hij sloeg, dat deed me niet zo veel. Ik was vooral onder de indruk van zijn broek. Zijn broek had de juiste kleur. Het roze deed mij denken aan het roze overhemd dat hij droeg tijdens zijn indrukwekkende afscheidsronde in het stadion van AC Milan, San Siro. Ik kijk de beelden soms terug en nog steeds schiet ik vol. Wat een afscheid was dat, het noodgedwongen einde van een fenomenaal tijdperk. De altijd stoere coach Fabio Capello brak volledig, zo veel waardering had hij voor zijn oogappel Marco van Basten. “Jouw voetbaldaden zijn nu al legende, voor eeuwig bedankt” waren de woorden op een enorm spandoek in het publiek. Kippenvel. Europacup 1, Europacup 2, Wereldbeker, Gouden Schoen en nog veel meer, en ik mocht dik vier uur met hem optrekken. Marco van Basten zei niet veel. Goed juist. Hoe minder hij zei, hoe groter hij leek. In het roze van zijn broek zag ik ook het roze overhemd tijdens een prettig interview met Jack van Gelder. Ook over dat afscheid. Het roze was ook het roze van een weergaloos gesprek met Johan Derksen. De doorgaans welbespraakte criticus werd verbaal stevig in de hoek gezet door de tweevoudig wereldvoetballer van het jaar, toen coach van het Nederlands elftal.


Het was zo groots en toch ook klein. Marco van Basten harkte de golf-bunker aan alsof hij al jaren een moestuin onderhoudt en tekende lullige lijntjes op zijn golfbal om zijn spel te optimaliseren. Hij zocht golfballetjes in de bosjes en wierp me er af en toe eentje toe. Waarschijnlijk een kwalitatief mindere, ik merkte het verschil toch niet. Zijn driver werd beschermt door een klein voetballetje in Milan kleuren. ‘AC Milan Golf’ luidt de gestikte tekst. Opnieuw zie ik de beelden van zijn afscheid voor me.


Vier uur spelen, het vloog voorbij. En ik bleef maar aandacht houden voor die broek. Het roze was ietwat vaal, zag er gedragen uit maar was blijvend, tijdloos. Het kreeg daardoor een unieke uitstraling. Voor mij de absolute link naar zijn loopbaan. Inmiddels ook vaal geworden maar nog altijd uniek en tijdloos. Het was eigenzinnig, bijna mysterieus. Als een oud TDK-shirt van Ajax dat op zolder ligt. Gedateerd maar clean, met daar in opgesloten een grootse en memorabele geschiedenis. Sinds vandaag kijk ik anders naar de kleur roze. Er zijn vele varianten, maar vanaf nu weet ik het zeker, Van-Basten-Roze is een officiële kleur.


  1. 15 juni 2017 Lison van Tol-van Langen

    Leasevisie lakt mee met Tijn!

    Ken je de crowdfunding actie nog van Tijn? Tijn heeft hersenstamkanker en wilt daarom graag een nieuwe behandelmethode naar Nederland halen.

Wilt u op de hoogte blijven? Meld u dan aan voor de nieuwsbrief. 1116 geïnteresseerden gingen u voor!

Aanmelden nieuwsbrief